Zinklars vise
Av Edvard Storm (1749-94)

1) Herr Zinklar drog over salten Hav,
Til Norrig hans Cours monne stande;
Blant Gudbrands Klipper han fant sin Grav,
der vanked så blodig en Pande.
- Vel op før Dag,
de kommer vel over den Hede.

2) Herr Zinklar drog over Bølgen blaa
For Svenske Penge at stride;
Hielpe dig Gud du visselig maa
I Gresset for Nordmanden bide.

3) Maanen skinner om Natten bleg,
De Vover saa sagtelig trille:
En Havfrue op av Vandet steeg
Hun spaaede Herr Zinklar ilde.

4) Vend om, vend om, du Skotske Mand!
Det gielder dit Liv saa fage,
Kommer du til Norrig, jeg siger for sand,
Ret aldrig du kommer tilbage.

5) Leed er din Sang, du giftige Trold!
Altidens du spaaer om Ulykker,
Fanger jeg dig en gang i Vold
Jeg lader dig hugge i Stykker.

6) Han seiled i Dage, han seiled i tre
Med alt sit hyrede Følge,
Den fierde Morgen han Norrig mon see,
Jeg vil det ikke fordølge.

7) Ved Romsdals Kyster han styred til Land
Erklærede sig for en Fiende;
Ham fulgte fiorten hundrede Mand
Som alle havde ondt i Sinde.

8) De skiendte og brændte hvor de drog frem,
Al Folket monne de krænke,
Oldingens Afmakt rørte ei dem,
De spottet den grædende Enke.

9) Barnet blev dræbt i Moderens Skiød,
Saa mildelig det end smiled;
Men Rygtet om denne Jammer og Nød
Til Kiernen af Landet iled.

10) Baunen lyste og Budstikken løb
Fra Grande til nærmeste Grande,
Dalens sønner i skjiul ei krøb
Det måtte Hr. Zinklar sande.

11) Soldaten er ude paa Kongens Tog,
Vi maae selv Landet forsvare;
Forbandet være det Niddings Drog,
Som nu sit Blod vil spare!

12) De Bønder av Vaage, Lessøe og Lom,
Med skarpe Øxer paa Nakke
I Bredebøigd til sammen kom,
Med Skotten vilde de snakke.

13) Tæt under Lide der løber en Stie,
Som man monne Kringen kalde,
Laugen skynder sig der forbi,
I den skal Fienderne falde.

14) Riflen hænger ei meer paa Væg,
Hist sigter graahærdede Skytte,
Nøkken opløfter sit vaade Skiæg,
Og venter med Længsel sit Bytte.

15) Det første Skud Hr. Zinklar gialdt,
Han brøled og opgav sin Aande;
Hver Skotte raabte, da Obersten faldt:
Gud frie os af denne Vaande!

16) Frem Bønder! Frem I Norske Mænd!
Slaa ned, slaa ned for Fode!
Da ønsked sig Skotten hjem igien,
Han var ei ret lystig til Mode.

17) Med døde Kroppe blev Kringen strøed,
De Ravne fik nok at æde;
Det Ungdoms Blod, som her udflød,
De Skotske Piger begræde.

18) Ei nogen levende Siel kom hjem,
Som kunde sin Landsmand fortælle,
Hvor farligt det er at besøge dem
Der boe blandt Norriges Fielde.

19) End kneiser en Støtte på samme Sted,
Som Norges Uvennner mon true.
Vee hver en Nordmand, som ei bliver heed,
Saa tit hans Øine den skue!

Stolt Signhild

1) Stolt Signhild lader brygge og blande vin
- så favr da falder den Rhin
hun byder sin broder hjem til sig
- udi brynjer alle

2) Å de sjenkte mjød og de sjenkte vin
de sjenkte så lenge solen skinned

3) Hennes broder og han ville ride hjem
stolt Singhild byder hannem følgesvende

4) Å hva skal jeg med følgesvende
mine fiender ere nu alle i senge

5) Men som han kom foroven den by
der møte hannem hans fiender syv

6) Men som han kom i tykken ris
der blev han sine fiender vis

7) Jeg beder eder alle mine fiender for Gud
I lade mig blæse i forgyldene ljud

8) Å du skal have vore minde dertil
du blæse derudi imedens du vil

9) Han blæste i sin ljud så hårdt
det hørte stolt Signhild i sin gård

10)Han blæste i sin ljud så længe
det hørte stolt Signhild i sin seng

11) Stolt Signhild råber over all sin gård
I lede mig ut min gangar grå

12) I lede mig ut min gangar grå
vel syv år siden den solen så

13) Han solen ei så vel i syv år
vel fjorten år siden han vare ude

14) I lade mig ud mit glavind og spjut
vel atten år siden de vare ude

15) Stolt Signhild red så fast hun rende
sin gode fole derover hun sprengde

16) Stolt Signhild rober og var så vånd
du svar mig broder om du kan

17) Å ikke er jeg vred og ikke er jeg vånd
du hjelpe mig søster om du kan

18) Hun hugg ihjel hans fiender syv
så førte hun hannem levende til by

19) Å hadde de været to for en
hun hadde givet dem dødsens men

 

Hei Lösti

Hei Lösti vær no vaken
kle a' serken å dans spillernaken
for ho ha guten sin i vente
og det va guten i fra nabogår'n
han er så fælen ette jente

Ungkarsvise

Å spøt og spinne eg ikkje kan
og ikkje kan eg koka
og ikkje held eg mine kler i stand
og ikkje bøt eg broka
men skam for den som anna tru
at eg meg gifte lyta
enten da blæse eller tyta

Åslaug Møy

1) Og det var vesle Åslaug
ho var so ven ei møy
Dei gøymd' ho i ei horpa
at ho inkje skulle døy
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

2) Og det var Heimer forsterfar
han trutt på horpa let
kvar gong den vesle jenta
småsutrade og gret
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

3) Dei drap den gode fosterfar
dei kraste horpa sund,
dei gjorde Åslaug til ein træl
med sota hår og munn
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

4) Men Åslaug rein seg tvette
og håret skein som sol
Og Ragnar Lodbrok sette ho
på Sveriks konungsstol
For inkje døyr det
som er skapt å leva.

Tormod Kark

1) Og Håkon var oppi Gauldal
på gjestebod eit sted
i ladejarlen sitt følgje
var træleflokken med

Heihå, heihå, heihå, heihå
du Tormod Kark
vår lagnad den vart lik
for vi to vart fødd i same natt
og saman skal vi døy
Ein træl vart ikkje fri om han drep
sin jarl for å tene ein anna mann
for stormenn er like feig og falsk
og umoralsk, så svik du meg,
så svik vel kongen deg

2) Men bøndene vart arg
og hærpil blei sendt ut
så Kark og Håkon gøymde seg
for kvar ein bondegut

3) Og trælen grov et hål
med tømmer ovanpå
så Kark og jarlen saman
under grisebingen lå

4) Og Kark tok fram en kniv
i dunkle, djupe grav
der drap han Håkon jarl
og kutta jarlehodet av

5) På Lade vart det fest
då Kark med hodet kom
for der satt Olav Tryggvason
så kristeleg og from

6) Og trælen fekk si løn
ei løn frå ein monark
for kongesverdet kvein så kvast
at hodelaus vart Kark

7) Kong Olav med sin hird
til Nidarholmen dro
Og hodene vart sett på stong
og steina båe to

Det står ein friar uti gar'en

1)Det står ein friar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Det står ein firar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Kor mange pengar have han
Du mi dotter Dalia
kor mange pengar have han
du mi dotter Dalia

2)Et hundre riksdaler
seier han at han har
Et hundre riksdaler
seier han at han har
Seia nei, og vis han vei
du mi dotter Dalia
Seia nei, og vis han vei
du mi dotter Dalia

3)Det står ein friar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Det står ein firar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Kor mange pengar have han
Du mi dotter Dalia
kor mange pengar have han
du mi dotter Dalia

4)Fem hundre riksdaler
seier han at han har
Fem hundre riksdaler
seier han at han har
Lat opp døra, slepp han inn
du mi dotter Dalia
Lat opp døra, slepp han inn
du mi dotter Dalia

Å vesle Kari vår

Å vesle Kari vår, så lita som hu går
hu lokka ein kar i fra Hallingdal.

Med sal og med hest, og med sylvknappa vest,
med gullstava hår og med sprota belte på!

Og telegutten visste sitt eige beste,
kjøpte seg ein drift, med fe og med heste.

Føre kom Kari lullands og lokkands,
etter kom telegutten diltands og hoppands
på silkesokka

Eg rodde meg ut

Eg rodde meg ut på seie grunnen
det var om morgonen tidleg

då kom han Olav fra Kåre munnrn
og lagdre båten for ilen

Då dreiv eg til han med fiskestongi
så'n datt i uvitet bak rongi

eg vart så glad, tok til å kvad
eg rodde grunnen åleine

Sudeli sudeli sudeli dei, hå!

Trolldans

1) Det leikar så mangt ein sumarsnott
I dvergjeskog, i dvergjeskog

Alvedans og huldrelått
å hei deg og hildrande du!
lett lege trøda me dansen i kveld under fjelli
lett lege trøda me dansen i kveld under himmel tjeld

2) Å høyrer du Gro, kve eg seier deg
vil du til Blåfjellet rida med meg?

3) Å høyrer du Per, kvi talar du så?
Fyrr skal det springa mitt hjarteblod

4) Eg syrgjer no ikkje så såre for di
Heime ventar meg kjerringar tri!

Eg veit ei lita jente

1) Eg veit ei lita jente, ja eg kjenne ho så vel
eg veit ei lita jente nord i skogen
Med raude kinner augo blå, med fine hender føter små
eg veit ei lita jente nord i skogen

2) Med blomstertjørna langt til skogs, så langt så langt til skogs
Der talatrosten synge så om kvelden
På setervollen stod, Ei vene jente glad og lo
For straks austan tjørna der gjekk losen

3) Og raud og rund gjekk sola attom Åsen ned i vest
Så mørks, ja så mørkt det var i skogen
På setervollen gav Ei vene jente bort sitt ja:
Eg har ein liten kjærast nord i skogen
Ja, på setervollen gav Ei vene jente bort sitt ja:
Eg har ein liten kjærast nord i skogen.

Fanitullen

1)I hine hårde dage med øldrikk og svir,
hallingdølens knivblad satt løst i hans slir,
da kvinnene til gilde bar likskjorten med
hvori de kunne legge sin husbonde ned.

2)Stod der et blodig bryllup i Hemsedal ensteds,
hvor lek og dans var tystnet og karene slo krets.
Ti midt på gulvets tilje i den mannslagne ring
stod to med dragne knive og et belte spent ikring.

3)Og som utskårne støtter i hvilende ro
står ennu fire karer i kretsen om de to
De løfter tyrilysen mot det sorte bjelketak,
hvor røkens hvirvler samles til et rugende lag.

4)Forgjeves tvenne kvinner med hyl trenger frem,
å bryte det faste gjerde der er stillet foran dem.
De kastes vredt tilbake av de muskelsterke menn,-
og spillemannen rolig går til kjellertrappen hen.

5)Nu skal han ned å tappe; ti den seirende mann,
kan saktens vel behøve å kysse bollens rand.
I beltespenning nappes de kun med blodets tap;
så må vel åren fylles fra tønnetutens tap.

6)Men da han stod i kjeller'n han så i et blålig skinn
'en sitte der på tønnen og stemme felen sin.
Og karen holdt den omvendt, tett opp til brystet klemt,
og gav seg til å stryke så snart han hadde stemt.

7)Det var et spill som dugde, det klang som vred manns ord,
som hugg av stålstemt bile og som veneslag i bord.
Det jublet og det hulket i den skumle kjellerhall
da slåttens toner endte med et rungende mannefall.

8)Taus spillemannen lyttet til de mektige løp;
det var som spillets vivler nedad ryggen på ham krøp.
Så spurte han denannen: "Hvor lærte du den slått:"
Han svarte:''Det er det samme, men minn deg den blott!''

9)Nu mannen ned seg lutet og etter tappen tok -
da så han hestehoven som takt mot tønna slo.
Han glemte rent å tappe, han sprang i stuen opp -
der løftet de fra gulvet den falne mannekropp.

10)Fanitullen kalles ennå denne ville slått,
og dølene den spiller, og spiller den godt.
Men lyder de grumme toner under øldrikk og svir,
da løsner atter kniven i hallingdølens slir.

Per spelmann

1) Per spelmann han hadde ei einaste ku
Per spelmann han hadde ei einaste ku
Han byta bort kua, fekk fela igjen
Han byta bort kua, fekk fela igjen
Du gode, gamle fiolin, du fiolin, du fela mi!

2) Per spelmann han spela, og fela ho let
Per spelmann han spela, og fela ho let
Så gutane dansa og jentane gret
Så gutane dansa og jentane gret

3) Og om eg vart gamal som stein under bru
Ja, om eg vart gamal som stein under bru
Så aldri eg byte bort fela for ku
Nei, aldri eg byte bort fela for ku

4) Og om eg vart gamal som mose på tre
Ja, om eg vart gamal som mose på tre
Så aldri eg byte bort fela for fe
Nei, aldri eg byte bort fela for fe

Alle mann hadde fota

1) Alle mann hadde fota
min mann hadde ingen
så tok æ mæ bjørkerota
og gjorde min mann fota
min mann dansa fram
fot i hose hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde fota

2) Alle mann hadde arma
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par tarma
og gjorde min mann arma
min mann dansa fram
tarmearma hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde arma

3)Alle mann hadde aua
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par saua
og gjorde min mann aua
min mann dansa fram
saueaua hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde aua

4)Alle mann hadde hode
min man hadde ingen
så tok æ mæ en komode
og gjorde min mann hode
min mann dansa fram
komodehode hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde hode

5)Alle mann hadde øre
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par snøre
og gjorde min mann øre
min mann dansa fram
snøreøre hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde øre

Bukkevisa

1) Å bukken var brokut og bukken var svart
Å bukken var brokut og bukken var svart
og bukken den vart borte på ein laurdagsnatt
Kila bukken min, ser du geita!

2) Den lange han leidde, den stutte jaga på
Den lange han leidde, den stutte jaga på
Så må du fulla tru, at den bukken laut gå

3) Dei toko den bukken, og la'n på ein krakk
Dei toko den bukken, og la'n på ein krakk
Den stutte han heldt 'ti, og den lange han stakk

4) Å nordafor garden der renn det ein å
Å nordafor garden der renn det ein å
der skjulde dei tarman' både stor og små

5) Å skinnet det hengde dei attom ei dør
Å skinnet det hengde dei attom ei dør
der ha* det fulla hongi eit hell' noko før

6) Å kjærringa på sætra ho kokte seg kål
Å kjærringa på sætra ho kokte seg kål
hp gjprd' bonnom sine beta tå eit bukkelår

7) Å nedfor ein bakke og oppafor ein dal
Å nedfor ein bakke og oppafor ein dal
Der budde dei karane som bukken stjal

Tauskjerringvisa

Kjæm de saman to eller tre, fekk de det tel å låta
Kjæftan de gjekk som hammar på ste, nett så de klenka båta.
Bæst så de va så munter og mild, så vart de så fortærandes ill
at de vil fly i flinta!

Katta rodd

Katta rodd så lang ein fjord
i så sterkje vijnna
oinna omn og innjpoinn bord
det rauk tå kvar ein tinnja
Katta va grå med fire fota på,
og rompa va den femte

Kallen og staven

1) Kallen tala med staven sin
tam tudeli teia
Kallen tala med staven sin
tam tudeli teia
trur du isen bær mæ hen
trur du isen bær mæ hen
hør hårre det gnaldre ti frosta!

2) Staven svara kailla så
staven svara kailla så
gakk utpå så fæ du sjå
gakk utpå så fæ du sjå

3) Kallen ut på isen steig
kaillen utpå isen steig
begge fotan gjennom seig
begge fotan gjennom seig

4) Kallen sokk men staven flaut
kaillen sokk men staven flaut
alt hans mjøl det vart te graut
alt hans mjøl det vart te graut

Hans og Hånån

1) Det va ein kar inni Sorperon
ein liten repp oppi Nørdre Fron
og denne karen var kåt i dans
og lett og lentaug og hette Hans

2) Og Hans va husmann åt garden Lo
og stugu hadd'n, men itte do
og ku på sætern og kælv og steill
så skull'n dit opp ein laurdagskveill

3) Men vil du tru at''n Hans han ha'
ein hånåkjukling som gol så bra.
Så tok'n hånån og rusla åt,
på sætern skull' døm få høre låt!

4) Men hesthaug-råket er stygt og bratt,
og vil du meine: 'n Hans han glatt!
og kanta gjorde'n ein tull i tull,
det minna reint om ein åkerrull!

5) Og hånån, stakkar, da spende ti,
n' sleit og baska og kom seg fri!
Så fauk'n utover kvist og grån
og skreik og kåva. Var stusleg sjå'n

6) 'n Hans vart liggjand' i brask og kvist
og pene bønne' det bad han visst!
For hånån reiste, og borte va'n.
"Det var nå heitaste svarte!" sa'n.

7) Men steille der som døm skjølde lag
er Hånåhoppet den dag i dag,
og derfor si døm nå au på Fron:
Det flakse fugle fra Sorperon!

8) Men steille der som døm skjølde lag
er Hånåhoppet den dag i dag,
og derfor si døm nå au på Fron:
Det flakse fugle fra Sorperon!


Pisi og fuggeln
Pisi satt og rodde seg
opp i solskinnsbakkan
fikk han sjå ein liten føggel
sitt du der du stakkar
Bu-hu, fryse du?
kom og sett deg under vingen min
skal du få varma nebbet ditt
du stakkar, du stakkar

Når det blir sommar

Når det blir sommar, og goill oppi bakkan
ska me følgjas åt oppå rabben æ og du
finn blåbær og tyttbær og moltkart og krækling
i ein liten daill åt ein gammal bæssfarkaill.

Spinn, spinn

Spinn, spinn dotter min
i morra så kjæm friaren din
jenta ho spann og tåran de rann
men aldri så kom no den friaren fram

Vil du være venen min

Vil du vera vennen min,
vil du vera vennen min,
so kjem no du te meg.
Me sko syngji vakre sanga,
me sko trøa takten te.
Inn i ringen sko me ganga,
e te deg og du te meg, du te meg.

Spjut og spjut

E gjekk me ut i lunden me børse aa me' spjut aa spjut
dær skaut e onge duvo aa sjelda brukte krut
Hei hopp faderi faderalala
E skaut dei onge duvo aa sjelda brukte krut

Nøringen

Eg ser deg, eg ser deg
men eg kan ikkje koma te deg
eg ser deg, eg ser deg
men eg kan ikkje koma te deg
Å hadde eg aore å baot'n va go, og fjortan te styre og saukjan te ro
da skulle eg koma t deg,
ja te deg, ja te deg
da skulle eg koma te deg
for eg veit no so vel ka du ve meg

Ola Tveiten

Eg heiter Ola Tveiten, og eg er ein arbeidsmann.
Eg eig ein traktor og meg sjøl og gjer så godt eg kan.
Og bjørnen ligg i sitt vinterhi, men det gjer ikkje eg,
for i heile vinter har eg vore med og rydda veg.
Vegen blei fin og bred og slett.
- Sudelida, sudelidei!
Den finaste eg har sett.
- Sudelida, sudelidei!
Nei det var ingen krøttersti.
Om ikkje han ligg der i evig tid,
så skal eg eta opp lua mi.
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tomme krus!

Og eg har vel lempa pukkstein og eg har vel lempa grus!
Og eg har vel lengta heim ein gong til kjerring og til hus.
Og eg har vel budd på brakke i vekesvis i trekk.
Og eg har vel banna om kvelden og ønska meg til mil vekk.
Og dagen var lang og han var svart.
- Sudelida, sudelidei!
Arbeidet var tungt og hardt.
- Sudelida, sudelidei!
Spør du meg, skal du få svar,
at det var arbeid for ein kar
ifrå oktober til januar.
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tomme krus!

Og snart skal vegen opnast med mange store ord,
så får vi sjå ein kakse som kan klippe av ein snor.
Og narren står og smiler - vi har sett det så ofte før -
og held sin takketale for den stolte kontraktør.
Så ropar dei alle høgt hurra!
- Sudelida, sudelidei!
Og får biletet sitt i bla'
- Sudelida, sudelidei!
Men du finn nok ikkje oss
blant alle dei fine folke i floss',
nei, du kan be dei dra til Moss!
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll om mitt tomme krus!

Og når du sit i bilen din ein skinande sommardag,
så send ein vennleg tanke til eit trufast arbeidslag,
som har jobba seg frametter vegen fleirfaldige tunge mil
forat du skal få trå på ein gasspedal og kjøre kvarhelst du vil.
Mens vi rydda vegen bit for bit.
- Sudelida, sudelidei!
Kvar meter har kosta slit.
- Sudelida, sudelidei!
Men vegen skal du ha.
Om ikkje du tykkjer han er bra;
lukt til helvete kan du dra!
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tunge krus!

Danse mi dokke

Danse mi dokke med du er ong
når du blir gamal så blir du for tong
så danse mi dokke med du er ong
for når du blir gamal så blir du for tung
danse mi dokke med kopplette sokke
og sylvspente sko

Aksel Tårn

1. Han Klaves spurd ho Anna så:
bom for bøkjen
trom møkjen
triller i løkjen lyra
"Ka ska vi ha til slakt i år?"
For Aksel Tårn
Tiller i topp, skur opp lyra

2. Ho Anna svara'n Klaves så:
Den store oksen i skogen går

3. Han Klaves ladde børsa si
Fire kuler av ei mark bly

4. Han Klaves la børsa på ein kvist
det første skotet så skaut han mist

5. Han Klaves la børsa på ein bakke
skaut han den oksen midt i nakke

6. Den oksen ha så stort et fall
Hitern, Titern, Budtern skolv

7. Den oksen ha så mykkje blod
Hitradalen han halvfull stod

8. Den oksen ha så stor en hud
Ho nådd fra Hitern og til Bud

9. Den oksen ha så stor ein nekkja
ho nådd over atten kyrkjetøykkja

10. Den oksen ha så store honn
i kvart honn låg tolv tynn konn

Her e' me grannar

Her e' me grannar tre uti lag, kom lat oss te å syngja
ka ska me finna på te behag, ken tå oss ska begynna?
Han fær begynna han som e' eldst, so ska me syngja like til kvelds
Tral-la-la-la-la-la-la-la-la, tral-la-la-la-la-la-la

Liti Kjersti og Elvekongjen

1. Mo'eri tala til dotteri si:
Tili lil hugjen min
kvi rene det mjølk utor brjosto di?
Dei leikar så lett gjennom lunden

2. Det er inkje mjølk om det synast så
det er av den mjøden eg drakk i går

3. Dei tvo ting er kvo are ulik
for mjøden er brun og mjølkji er kvit

4. Det nyttar kje lenger å dylje for deg
elvekongjen heve lokka meg

5. Hev elvekongjen lokka deg
hot gåvor hev han gjevi deg?

6. Hav gav meg ein silkjeserk
den hev eg sliti med sve og verk

7. Han gav meg dei sylvspente sko
dei hev eg sliti med stor uro

8. Han gav meg ei horpe av gull
til slå når eg var sutefull

9. Slo ho på den fyrste streng
det høyrde elvekongjen i sin seng

10. Slo på den are streng
elvekongjen kledde seg fyr si seng

11. Slo ho på den tre'e streng
elvekongjen tala til en liten smådreng:

12. Du salar ut min gangar grå
så ri'e eg meg til kongjens gård

13. Elvekongjen kom seg riand i gård
liti Kjersti ute fyr honom står

14. Han klappa henne på kvite kinn:
"Kunna du kje dylje for mo'eren din?"

15. No sanker du ditt gull i skrin
for no hev eg sala ut gangeren min

16. Elvekongjen ha' seg ein gangare spak
han lyfte liti Kjersti opp på hass bak

17. Så rei dei gjennom grøne lund
der kon inkje ordet av hennar mund

18. Så rei dei seg gjennom djupe dal
liti Kjersti ho gret og elvekongjen kva

19. "Kjersti, Kjersti, still din gråt
du sko i mine gull bogjine rå"

20. Som dei kom til bergjet fram
hennar små bonn imot henne sprang

21. Sume dei leika og sume dei lo
sume strødde perlur for hennar fot

22. Elvekongjen tala til dotteri si:
"Du tappe i ei konne med vin"

23. Du tappe i ei konne med vin
tri villarkonn du kaste uti

24. Fram kom dotteri smal som ein vond
ho dansa ein dans med konna i hond

25. "Hore er du fødd ,og hore er du boren
og håre er dine jomfruklede skåren"

26. I Norge er eg fødd, og i Norgje er eg boren
I Norgje er mine jomfruklede skåren

27. Den fysste drykk ho av konna drakk
då gløymde ho bort kven henne ha skapt

28. Hore er du fødd ,og hore er du boren
og håre er dine jomfruklede skåren"

29. "I bergjet er eg fødd og i bergjet er eg båren
i bergjet er mine jomfrukleda skåren"

30. "I bergjet er eg fødd, og i bergjet vil eg døy,
i bergjet vil eg væra elvekongjens møy."

Lars Lenkelifot

1. Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Æ såg'n i går, han kjæm vel i dag, træftes oppå veia.
oppme Leirbrua, slakta grå kua
Kjære du Per, hjølp mæ du, sner,
hjølp mæ heime me ver om

2. Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Æ såg'n i går, han kjæm vel i dag, træftes oppå veia.
oppme Grindstølpen, sto han som kvølpen
Kjære du Per, hjølp mæ du, sner,
hjølp mæ heime me ver om

Eg tenkjer så titt på min brullupsdag

1. Eg tenkjer så titt på min brullupsdag
tra di ra di rullan dei
om den skal bli på ein uværsdag
tra di ra di rullan dei
tra di rullan dei, tra di rullan dei
tra di ra di ra di ra di rullan dei
tra di rullan dei, tra di rullan dei
tra di ra di rullan dei

2. Ka ska eg seie når presten spør
om eg har hatt nokon kjæraste før

3. Då skal eg seie som sannheten er
at eg har elsket nokon og ein hver

Hei huskom i hei

1. Hei huskom i hei, sa hallingen,
eg ruggar meg sjøl i kvellingen.
Med hamar og tong, sa moingen.
Kok velling på graut, sa sigdølingen,
Så smakar eg med, sa kryllingen.

2. Kvar var du i natt? sa jonsingen
Av og kjøpte meg ein katt, sa tentingen.
Kva ville du med den? sa jonsingen
Eg kjøpt'n for min ven, sa tentingen
Eg kjøpt'n for min ven, sa tentingen

3. Kor lever han Jo med båten sin?
Han ligg utpå havet og fiskar sild.
Og får han ikkje sild, så et han krill
Å silda var sur, sa hallingen
Å du talar som en tjuv, sa noringen

4. Flink kjerring hev eg, sa Husåsen.
To slike hev eg, sa Luråsen.
Hot vi' du ha for ei, sa Husåsen.
Ei alen med tobakk, sa Luråsen
Det va' gampe ver, sa Husåsen.

Maen han spurde

Maen han spurde nå kjerringa si;
vil du vera med å lappa buksa mi?
Nei, ikkje har eg nål
og ikkje har eg tråd
og ikkje har eg lappe te å setja på.

Maen han sa så til kjerringa si;
då reise eg til byen i onnebokså mi,
men då fant hu nål
og då fant hu tråd
og då fant hu lappe te å setja på.

Kalven dansa

Kalven dansa, rompa slång
høgt oppi liom
presten gret og klokkarn song
kom lat oss byte knivom

Klokkarn bøtte prestens brok
med nokre raude kluta
botet va lite, hølet va stort
så ein kvart vart hengas ute

Tale ved Kleng Spelemanns Grav

Det vart sagt av predikantane som preika på di grav,
at di sjel var til Svartemannen seld,
at frå helvete kom ho, og dit drog ho av,
då du sturta på fylla ein kveld.

Det vart vidare sagt at du var tru i ditt kall,
og for herren din ein nytteleg dreng.
Mange urøynde sjeler kom i freisting og fall,
da du spela burti bygdene, Kleng.

Kvar du kom med dine vølor vart det turing og dans,
folk vart ville so dei rasa og dro kniv,
mang ei gjente har du spela reint frå samling og sans,
so ho skjemde seg for resten av sitt liv.

Og dei syndane som gamlepresten basta og batt,
etter Herren heile livet å ha tent,
slapp du laus at over bygda på ei einaste natt,
da du fingra på ditt satans instrument

Difor fikk du over gravi dei fordømande ord,
som vart sagt av ein velvyrd predikant,
at det var synd du skulde kvile her i kyrkjevigd jord,
og dei fleste sa at preikaren sa sant.

Men dei dømde deg som dårer dei som lyste deg i bann,
for du åtte det som ingen av dei såg,
det var gneisten frå Gud som djupt i sjela di brann,
sjølv um slagget over logane låg.

Du skal siga gjennom brådjup av trengsel og natt,
du skal slipast imot gloande stein,
men frå pinslene i myrkret skal du lyfta deg att,
imot høgdene, frigjord og rein.

Og eingong skal du standa for Guds heilage stol,
der påny du skal få stille din streng,
og i æveleg glans ifrå den nyskapte sol,
skal du spela for Meistaren, Kleng.

Roland og Magnus kongjen

1) Seks mine jarlar heime vere, gøyme det gullet balde,
are seks på hei'ingslondo røyne dei jønni kalde!
- Rida dei ut av Franklandet med dyre dros i sadel,
blås i hornet Olivant i Ronsevoll.

2) Dei vunde opp sitt silkje segl så hågt i seglerå,
så sigler dei åt hei'ingslondo i virkevikune två.

3) Årine og ankaret toke i kvite sand:
det var Roland, konungsfrenden, tro den fysste på land.

7) Fram sotte blåmanns-fjøldi ho skygde fyre sol;
då fælte seg alle jamningane, bad Roland blåse i horn

8) Roland svara dei med vreide, stod or munnen skum:
Eg sko hogge så store hogg at det sko spørjast til doms!

9) Dei solgest utpå Ronsevollen i dagane två og trjå;
hei'ingan' fall fyr Rolandssverdet som storren for godom ljå.

11) Fram sotte blåmannsfjøldi ho skygde fyre sol,
fælte seg alle jamningane, bad Roland blåse i horn.

12) Roland svara dei med hæde, hånom rann blod og skum;
Eg sko hogge så store hogg, det sko spørjast til doms.

14) Dei slogest utpå Ronsevollen, trøytte drengjir og mode:
soli fekk ikkje skine bjart fyr røykjen av manneblodet.

15) Fram sotte blåmanns-fjøldi, ho skygde fyre sol,
reddast kvor ein jamningen bad Roland blåse i horn.

16) Han sette luren fyr blogga munne, bles han i av harde;
ljodet ber av ivi hei og fjøll, det rivna bå' gjår og jarir.

20) Det var Magnus kongjen, brest'e han i å gråte:
Hot tru felar frenden min? No høyrer eg luren låte!

21) Det var Magnus kongjen, skundar han si ferd:
daud låg roland konungs-frenden og heldt i hond sitt sverd.

22) Gangje tvei av alle ut og takje med dikkon makar,
sjå om de kan Dvergedolg av Rolandshandi taka.

23) Att'e kjem'e drengjine, seier dei i frå:
Me kunne inkje Dvergedolg av Rolandshandi få.

24) Fram gjeng Magnus kongjen med så stor'e trega:
Roland rette sverdet frå seg, som han vil kongjen det gjeva.

26) Heim kom Magnus kongjen. Settest dei alle traude.
skipet var fullt med sylv og gull, hei'ingan' dei var daude.

På Dovrefjell

På Dovrefjell i Noreg lå der kjemper uten par.
Dronning Ingeborgs brødre de alle var.
Men hvem skal føre våres runer når vi selv ei må?

Der vare så mang en kjempe bold,
for kjemper de vare alle tolv.

Den første kunn’ vende veiret med sin hand,
den andre kunne stille det rinnende vann.

Den tredje han for under vannet som en fisk,
den fjerde fattes aldri mat på disk.

Den femte han kunne gullharpa slå,
så alle de dansede som hørte derpå.

Den sjette han blåst i en forgyllande lur,
så alle de det hørte måtte grues derfor.

Den sjuande kunn’ under jorden gå,
den åttande kunne på bølgetoppen stå.

Den niande batt alle dyrene i skog,
den tiande kunn’ aldri sømnen få.

Den ellevte batt lindormen i gresset den lå,
og meget mer den kunne formå.

Den tolvte han var no så vis en mann
han visste hva som hendte i fremmede land.

Det siger eg for visst et ord,
deres lige fans ikkje på denne jord.

Det siger eg for visst og sant,
deres lige fans ikkje i Noregs land.

Villemann og Magnill

1) Villemann og hass møy så prud,
- hei fagraste lindelauvi alle,
dei leika gulltavl i hennar bur.
- Ved de rone det lyste å vinne.

2) Kvor gong gullterningen rann omkring, -
så rann det ei tår på Magnills kinn.

3) "Græte du åker ell græte du eng, -
ell græte du det at du sov i mi seng?"

4) "Græt'e du gull ell græt'e du jord, -
ell græt'e du det at du sat ved mitt bord?"

5) "Eg græt inkje åker eg græt inkje eng, -
eg græt inkje det at eg sov i di seng."

6) "Eg græt inkje gull eg græt inkje jord, -
eg græt alli det at eg sat ved ditt bord."

7) "Eg græt'e meir fyr mitt kvite hold, -
at det må kje koma i svartan mold."

8) "Eg græt'e meest fyr mitt gule hår, -
at det sko ljote rotne i Vendels å."

9) "Eg græt'e så mykje fyr Blidebru, -
der sokk til bonns mine systrar tvo."

10) "Magnill, Magnill still din gråt: -
eg sko byggje bru ivi Vendels å."

11) "Eg sko byggje brui så håg og så ny -
og setje derunde stolpar av bly."

12) "Eg sko byggje brui så sterk og så håg -
og setje derunde stolpar av stål."

13) "Og alle mine sveinar sko ride i rad -
eg vaktar deg nok for det kalde bad."

14) "Å, du må byggje om du vil unde sky: -
det kan ingjen ifrå si folloga fly!"

15) "Du må byggje av bly, du må byggje av stål: -
det kan ingjen si folloga fly ifrå!"

16) Villemann let si ferd i rekkje,
fir' og tjuge fyre og fir' og tjuge etter.

17) Då dei kom midtepå håge bru, -
då snåva hennar gangar i raude gullsko.

18) Gangaren snåva i raude gullsaum, -
og jomfruva raut åt stride straum.

19) Stolt Magnill slo opp med kvite hand: -
"Å Villemann, Villemann! hjelp medg i land!"

20) Villemann tala til smådrengjen sin: -
"Du hentar meg horpa i raude gullskrin!"

21) Fram kom horpa så vent ho let -
alt sat Villemann, sårt han gret.

22) Villemann gjeng'e for straumen å stå, -
meistarleg kunne han gullharpa slå.

23) Han leika med lenpe, han leika med list: -
fuglen dåna på ville kvist.

24) Han leika med lempe han leika med gry: -
det gjallar i berg og det rungar i sky.

25) Villemann leika så lang ein leik: -
då rivna borkjen av or og eik.

26) Han leika av topp, han leika av tre, -
han leika honni av kvike fe.

27) Han leika med vreide og leika med harm, -
han leika Magnill av nykkjens arm.

28) "Der hev du den eine, der hev du dei tvo, -
lat meg no hava mitt vatn i ro."

29) "Velkomi den fysste, velkomne dei tvo! -
men alli sko du hava ditt vatn i ro! "

30) Villemann leika og horpa skein, -
nykkjen han sprakk i hardan stein.

31) Dei fysste ordi som Magnill tala:
"Sæl er den mo'er slik son må hava!"

32) "Sæl er den mo'er slik son'e å, -
endå sælar den honom må få!"

Jentane villa gifta seg

Jentane villa gifta seg
gluntane vi'kkje ha dei
gluntane snudde ryggen til
jentane stod og ba dei

Gluntane villa gifta seg
jentane vi'kkje ha dei
jentane snudde ryggen til
gluntane stod og ba dei

Småveikjen dansa nakjen

Småveikjen dansa nakjen
rundt om en hau, rundt om en hau
etter kom små gutan lei så drakjen
spør kor dæm smau, kor dæm smau

Smågutan dansa nakjen
rundt om en hau, rundt om en hau
etter kom små veikjan lei så drakjen
spør kor dæm smau, kor dæm smau

Den gjerrige mannen

1)kjenne en mann, han e gjerrig må du tru
trilleri, tralleri, trilleri orei
ja, så gjerrig og grådig at det e ei gru
trilleri, tralleri orei

2)r når han ska sett sæ dræg han buksebaken ned
for å spare på buksa, dokk skjønna vel det?

3)n har ikkje råd til å ete til dels
Han sett magen inte ovna varme middagen til kvelds

4) når han ska slakte den grisen han har
så kan han ikkje skyt den for på kruttet må han spar

5) tar han en kniv som e rustat og fæl
kila grisen på skinka så han skratta sæ ihjæl.

Ole Morske

2) Ole Morske han skulde til Marked age. Hvad der? Hvad der?
At kjøbe sin gamle grå Mær en Mage. :/: Grå Mær en Mage :/:

3) Ole Morske var kommen i så godt et lag, at spille kort.
Atten Daler tabte han i det første Slag. :/: I det første Slag :/:

4) Ole Morskes kone fik Nys der om. Hvad hun? Hvad hun?
Hun efter stakkels Ole til Marked kom. :/: Til Marked kom :/:

5)" Og sidder du her, du forfyldte Hund?" Hvad du? Hvad du?
"Du skal få Skam på ditt Kallun. :/: På ditt Kallun :/:"

6) Ole Morskes kone den arrige Gast. Hvad hun? Hvad hun?
Hun slog stakkels Ole, han fik Skam og last. :/: Han fik Skam og last. :/:

7) Ole Morske han taler nu til sin Søn. Hvad hette han?
"Ole Ligeså, kom og hør min Bøn. :/: Kom og hør min Bøn. :/:"

8) "Og så skal du gå mig til Byfogden hen." Hvad der? Hvad der?
"Bede hannem komme til mig, om er min Ven. :/: Om han er min Ven. :/:

9) Ole Morske han tager nu til sin Hat. Hvad han? Hvad han?
Ole Morske han bød dem alle god Nat! :/: Dem alle god Nat. :/:

10) Der de komme hjem da var beredt. Hvad der? Hvad der?
En Fjerdingstønde-Kjedel med Melgrød hed. :/: Med melgrød hed. :/:

11) Så måtte stakkars Ole med sin stumpe Næse. Hvad han? Hvad han?
Tålmodigt sidde og på Grøden blæse. :/: På Grøden blæse. :/:

12) Hvo denne Vise har gjort i Løn. Hvad han? Hvad han?
Han må vist være Ole Morskes Søn. :/: Ole Morskes Søn. :/:

13) Hvo denne Vise ei høre vil. Hvad han? Hvad han?
Han må vist høre Ole Morske til. :/: Ole Morske til. :/:
På Salten i Norge går dans, Ole Morske! Ole Morske ligger krumpen på Loftet.
Sandelig han skal dog ned om der står noget Råd dertil.

Zinklars vise
Av Edvard Storm (1749-94)

1) Herr Zinklar drog over salten Hav,
Til Norrig hans Cours monne stande;
Blant Gudbrands Klipper han fant sin Grav,
der vanked så blodig en Pande.
- Vel op før Dag,
de kommer vel over den Hede.

2) Herr Zinklar drog over Bølgen blaa
For Svenske Penge at stride;
Hielpe dig Gud du visselig maa
I Gresset for Nordmanden bide.

3) Maanen skinner om Natten bleg,
De Vover saa sagtelig trille:
En Havfrue op av Vandet steeg
Hun spaaede Herr Zinklar ilde.

4) Vend om, vend om, du Skotske Mand!
Det gielder dit Liv saa fage,
Kommer du til Norrig, jeg siger for sand,
Ret aldrig du kommer tilbage.

5) Leed er din Sang, du giftige Trold!
Altidens du spaaer om Ulykker,
Fanger jeg dig en gang i Vold
Jeg lader dig hugge i Stykker.

6) Han seiled i Dage, han seiled i tre
Med alt sit hyrede Følge,
Den fierde Morgen han Norrig mon see,
Jeg vil det ikke fordølge.

7) Ved Romsdals Kyster han styred til Land
Erklærede sig for en Fiende;
Ham fulgte fiorten hundrede Mand
Som alle havde ondt i Sinde.

8) De skiendte og brændte hvor de drog frem,
Al Folket monne de krænke,
Oldingens Afmakt rørte ei dem,
De spottet den grædende Enke.

9) Barnet blev dræbt i Moderens Skiød,
Saa mildelig det end smiled;
Men Rygtet om denne Jammer og Nød
Til Kiernen af Landet iled.

10) Baunen lyste og Budstikken løb
Fra Grande til nærmeste Grande,
Dalens sønner i skjiul ei krøb
Det måtte Hr. Zinklar sande.

11) Soldaten er ude paa Kongens Tog,
Vi maae selv Landet forsvare;
Forbandet være det Niddings Drog,
Som nu sit Blod vil spare!

12) De Bønder av Vaage, Lessøe og Lom,
Med skarpe Øxer paa Nakke
I Bredebøigd til sammen kom,
Med Skotten vilde de snakke.

13) Tæt under Lide der løber en Stie,
Som man monne Kringen kalde,
Laugen skynder sig der forbi,
I den skal Fienderne falde.

14) Riflen hænger ei meer paa Væg,
Hist sigter graahærdede Skytte,
Nøkken opløfter sit vaade Skiæg,
Og venter med Længsel sit Bytte.

15) Det første Skud Hr. Zinklar gialdt,
Han brøled og opgav sin Aande;
Hver Skotte raabte, da Obersten faldt:
Gud frie os af denne Vaande!

16) Frem Bønder! Frem I Norske Mænd!
Slaa ned, slaa ned for Fode!
Da ønsked sig Skotten hjem igien,
Han var ei ret lystig til Mode.

17) Med døde Kroppe blev Kringen strøed,
De Ravne fik nok at æde;
Det Ungdoms Blod, som her udflød,
De Skotske Piger begræde.

18) Ei nogen levende Siel kom hjem,
Som kunde sin Landsmand fortælle,
Hvor farligt det er at besøge dem
Der boe blandt Norriges Fielde.

19) End kneiser en Støtte på samme Sted,
Som Norges Uvennner mon true.
Vee hver en Nordmand, som ei bliver heed,
Saa tit hans Øine den skue!

Stolt Signhild

1) Stolt Signhild lader brygge og blande vin
- så favr da falder den Rhin
hun byder sin broder hjem til sig
- udi brynjer alle

2) Å de sjenkte mjød og de sjenkte vin
de sjenkte så lenge solen skinned

3) Hennes broder og han ville ride hjem
stolt Singhild byder hannem følgesvende

4) Å hva skal jeg med følgesvende
mine fiender ere nu alle i senge

5) Men som han kom foroven den by
der møte hannem hans fiender syv

6) Men som han kom i tykken ris
der blev han sine fiender vis

7) Jeg beder eder alle mine fiender for Gud
I lade mig blæse i forgyldene ljud

8) Å du skal have vore minde dertil
du blæse derudi imedens du vil

9) Han blæste i sin ljud så hårdt
det hørte stolt Signhild i sin gård

10)Han blæste i sin ljud så længe
det hørte stolt Signhild i sin seng

11) Stolt Signhild råber over all sin gård
I lede mig ut min gangar grå

12) I lede mig ut min gangar grå
vel syv år siden den solen så

13) Han solen ei så vel i syv år
vel fjorten år siden han vare ude

14) I lade mig ud mit glavind og spjut
vel atten år siden de vare ude

15) Stolt Signhild red så fast hun rende
sin gode fole derover hun sprengde

16) Stolt Signhild rober og var så vånd
du svar mig broder om du kan

17) Å ikke er jeg vred og ikke er jeg vånd
du hjelpe mig søster om du kan

18) Hun hugg ihjel hans fiender syv
så førte hun hannem levende til by

19) Å hadde de været to for en
hun hadde givet dem dødsens men

 

Hei Lösti

Hei Lösti vær no vaken
kle a' serken å dans spillernaken
for ho ha guten sin i vente
og det va guten i fra nabogår'n
han er så fælen ette jente

Ungkarsvise

Å spøt og spinne eg ikkje kan
og ikkje kan eg koka
og ikkje held eg mine kler i stand
og ikkje bøt eg broka
men skam for den som anna tru
at eg meg gifte lyta
enten da blæse eller tyta

Åslaug Møy

1) Og det var vesle Åslaug
ho var so ven ei møy
Dei gøymd' ho i ei horpa
at ho inkje skulle døy
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

2) Og det var Heimer forsterfar
han trutt på horpa let
kvar gong den vesle jenta
småsutrade og gret
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

3) Dei drap den gode fosterfar
dei kraste horpa sund,
dei gjorde Åslaug til ein træl
med sota hår og munn
Men inkje døyr det
som er skapt å leva

4) Men Åslaug rein seg tvette
og håret skein som sol
Og Ragnar Lodbrok sette ho
på Sveriks konungsstol
For inkje døyr det
som er skapt å leva.

Tormod Kark

1) Og Håkon var oppi Gauldal
på gjestebod eit sted
i ladejarlen sitt følgje
var træleflokken med

Heihå, heihå, heihå, heihå
du Tormod Kark
vår lagnad den vart lik
for vi to vart fødd i same natt
og saman skal vi døy
Ein træl vart ikkje fri om han drep
sin jarl for å tene ein anna mann
for stormenn er like feig og falsk
og umoralsk, så svik du meg,
så svik vel kongen deg

2) Men bøndene vart arg
og hærpil blei sendt ut
så Kark og Håkon gøymde seg
for kvar ein bondegut

3) Og trælen grov et hål
med tømmer ovanpå
så Kark og jarlen saman
under grisebingen lå

4) Og Kark tok fram en kniv
i dunkle, djupe grav
der drap han Håkon jarl
og kutta jarlehodet av

5) På Lade vart det fest
då Kark med hodet kom
for der satt Olav Tryggvason
så kristeleg og from

6) Og trælen fekk si løn
ei løn frå ein monark
for kongesverdet kvein så kvast
at hodelaus vart Kark

7) Kong Olav med sin hird
til Nidarholmen dro
Og hodene vart sett på stong
og steina båe to

Det står ein friar uti gar'en

1)Det står ein friar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Det står ein firar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Kor mange pengar have han
Du mi dotter Dalia
kor mange pengar have han
du mi dotter Dalia

2)Et hundre riksdaler
seier han at han har
Et hundre riksdaler
seier han at han har
Seia nei, og vis han vei
du mi dotter Dalia
Seia nei, og vis han vei
du mi dotter Dalia

3)Det står ein friar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Det står ein firar uti gar'en
mor lilla. Hau hau
Kor mange pengar have han
Du mi dotter Dalia
kor mange pengar have han
du mi dotter Dalia

4)Fem hundre riksdaler
seier han at han har
Fem hundre riksdaler
seier han at han har
Lat opp døra, slepp han inn
du mi dotter Dalia
Lat opp døra, slepp han inn
du mi dotter Dalia

Å vesle Kari vår

Å vesle Kari vår, så lita som hu går
hu lokka ein kar i fra Hallingdal.

Med sal og med hest, og med sylvknappa vest,
med gullstava hår og med sprota belte på!

Og telegutten visste sitt eige beste,
kjøpte seg ein drift, med fe og med heste.

Føre kom Kari lullands og lokkands,
etter kom telegutten diltands og hoppands
på silkesokka

Eg rodde meg ut

Eg rodde meg ut på seie grunnen
det var om morgonen tidleg

då kom han Olav fra Kåre munnrn
og lagdre båten for ilen

Då dreiv eg til han med fiskestongi
så'n datt i uvitet bak rongi

eg vart så glad, tok til å kvad
eg rodde grunnen åleine

Sudeli sudeli sudeli dei, hå!

Trolldans

1) Det leikar så mangt ein sumarsnott
I dvergjeskog, i dvergjeskog

Alvedans og huldrelått
å hei deg og hildrande du!
lett lege trøda me dansen i kveld under fjelli
lett lege trøda me dansen i kveld under himmel tjeld

2) Å høyrer du Gro, kve eg seier deg
vil du til Blåfjellet rida med meg?

3) Å høyrer du Per, kvi talar du så?
Fyrr skal det springa mitt hjarteblod

4) Eg syrgjer no ikkje så såre for di
Heime ventar meg kjerringar tri!

Eg veit ei lita jente

1) Eg veit ei lita jente, ja eg kjenne ho så vel
eg veit ei lita jente nord i skogen
Med raude kinner augo blå, med fine hender føter små
eg veit ei lita jente nord i skogen

2) Med blomstertjørna langt til skogs, så langt så langt til skogs
Der talatrosten synge så om kvelden
På setervollen stod, Ei vene jente glad og lo
For straks austan tjørna der gjekk losen

3) Og raud og rund gjekk sola attom Åsen ned i vest
Så mørks, ja så mørkt det var i skogen
På setervollen gav Ei vene jente bort sitt ja:
Eg har ein liten kjærast nord i skogen
Ja, på setervollen gav Ei vene jente bort sitt ja:
Eg har ein liten kjærast nord i skogen.

Fanitullen

1)I hine hårde dage med øldrikk og svir,
hallingdølens knivblad satt løst i hans slir,
da kvinnene til gilde bar likskjorten med
hvori de kunne legge sin husbonde ned.

2)Stod der et blodig bryllup i Hemsedal ensteds,
hvor lek og dans var tystnet og karene slo krets.
Ti midt på gulvets tilje i den mannslagne ring
stod to med dragne knive og et belte spent ikring.

3)Og som utskårne støtter i hvilende ro
står ennu fire karer i kretsen om de to
De løfter tyrilysen mot det sorte bjelketak,
hvor røkens hvirvler samles til et rugende lag.

4)Forgjeves tvenne kvinner med hyl trenger frem,
å bryte det faste gjerde der er stillet foran dem.
De kastes vredt tilbake av de muskelsterke menn,-
og spillemannen rolig går til kjellertrappen hen.

5)Nu skal han ned å tappe; ti den seirende mann,
kan saktens vel behøve å kysse bollens rand.
I beltespenning nappes de kun med blodets tap;
så må vel åren fylles fra tønnetutens tap.

6)Men da han stod i kjeller'n han så i et blålig skinn
'en sitte der på tønnen og stemme felen sin.
Og karen holdt den omvendt, tett opp til brystet klemt,
og gav seg til å stryke så snart han hadde stemt.

7)Det var et spill som dugde, det klang som vred manns ord,
som hugg av stålstemt bile og som veneslag i bord.
Det jublet og det hulket i den skumle kjellerhall
da slåttens toner endte med et rungende mannefall.

8)Taus spillemannen lyttet til de mektige løp;
det var som spillets vivler nedad ryggen på ham krøp.
Så spurte han denannen: "Hvor lærte du den slått:"
Han svarte:''Det er det samme, men minn deg den blott!''

9)Nu mannen ned seg lutet og etter tappen tok -
da så han hestehoven som takt mot tønna slo.
Han glemte rent å tappe, han sprang i stuen opp -
der løftet de fra gulvet den falne mannekropp.

10)Fanitullen kalles ennå denne ville slått,
og dølene den spiller, og spiller den godt.
Men lyder de grumme toner under øldrikk og svir,
da løsner atter kniven i hallingdølens slir.

Per spelmann

1) Per spelmann han hadde ei einaste ku
Per spelmann han hadde ei einaste ku
Han byta bort kua, fekk fela igjen
Han byta bort kua, fekk fela igjen
Du gode, gamle fiolin, du fiolin, du fela mi!

2) Per spelmann han spela, og fela ho let
Per spelmann han spela, og fela ho let
Så gutane dansa og jentane gret
Så gutane dansa og jentane gret

3) Og om eg vart gamal som stein under bru
Ja, om eg vart gamal som stein under bru
Så aldri eg byte bort fela for ku
Nei, aldri eg byte bort fela for ku

4) Og om eg vart gamal som mose på tre
Ja, om eg vart gamal som mose på tre
Så aldri eg byte bort fela for fe
Nei, aldri eg byte bort fela for fe

Alle mann hadde fota

1) Alle mann hadde fota
min mann hadde ingen
så tok æ mæ bjørkerota
og gjorde min mann fota
min mann dansa fram
fot i hose hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde fota

2) Alle mann hadde arma
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par tarma
og gjorde min mann arma
min mann dansa fram
tarmearma hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde arma

3)Alle mann hadde aua
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par saua
og gjorde min mann aua
min mann dansa fram
saueaua hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde aua

4)Alle mann hadde hode
min man hadde ingen
så tok æ mæ en komode
og gjorde min mann hode
min mann dansa fram
komodehode hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde hode

5)Alle mann hadde øre
min man hadde ingen
så tok æ mæ et par snøre
og gjorde min mann øre
min mann dansa fram
snøreøre hadde han
liksåvæl som ein ainna mann
alle mann hadde øre

Bukkevisa

1) Å bukken var brokut og bukken var svart
Å bukken var brokut og bukken var svart
og bukken den vart borte på ein laurdagsnatt
Kila bukken min, ser du geita!

2) Den lange han leidde, den stutte jaga på
Den lange han leidde, den stutte jaga på
Så må du fulla tru, at den bukken laut gå

3) Dei toko den bukken, og la'n på ein krakk
Dei toko den bukken, og la'n på ein krakk
Den stutte han heldt 'ti, og den lange han stakk

4) Å nordafor garden der renn det ein å
Å nordafor garden der renn det ein å
der skjulde dei tarman' både stor og små

5) Å skinnet det hengde dei attom ei dør
Å skinnet det hengde dei attom ei dør
der ha* det fulla hongi eit hell' noko før

6) Å kjærringa på sætra ho kokte seg kål
Å kjærringa på sætra ho kokte seg kål
hp gjprd' bonnom sine beta tå eit bukkelår

7) Å nedfor ein bakke og oppafor ein dal
Å nedfor ein bakke og oppafor ein dal
Der budde dei karane som bukken stjal

Tauskjerringvisa

Kjæm de saman to eller tre, fekk de det tel å låta
Kjæftan de gjekk som hammar på ste, nett så de klenka båta.
Bæst så de va så munter og mild, så vart de så fortærandes ill
at de vil fly i flinta!

Katta rodd

Katta rodd så lang ein fjord
i så sterkje vijnna
oinna omn og innjpoinn bord
det rauk tå kvar ein tinnja
Katta va grå med fire fota på,
og rompa va den femte

Kallen og staven

1) Kallen tala med staven sin
tam tudeli teia
Kallen tala med staven sin
tam tudeli teia
trur du isen bær mæ hen
trur du isen bær mæ hen
hør hårre det gnaldre ti frosta!

2) Staven svara kailla så
staven svara kailla så
gakk utpå så fæ du sjå
gakk utpå så fæ du sjå

3) Kallen ut på isen steig
kaillen utpå isen steig
begge fotan gjennom seig
begge fotan gjennom seig

4) Kallen sokk men staven flaut
kaillen sokk men staven flaut
alt hans mjøl det vart te graut
alt hans mjøl det vart te graut

Hans og Hånån

1) Det va ein kar inni Sorperon
ein liten repp oppi Nørdre Fron
og denne karen var kåt i dans
og lett og lentaug og hette Hans

2) Og Hans va husmann åt garden Lo
og stugu hadd'n, men itte do
og ku på sætern og kælv og steill
så skull'n dit opp ein laurdagskveill

3) Men vil du tru at''n Hans han ha'
ein hånåkjukling som gol så bra.
Så tok'n hånån og rusla åt,
på sætern skull' døm få høre låt!

4) Men hesthaug-råket er stygt og bratt,
og vil du meine: 'n Hans han glatt!
og kanta gjorde'n ein tull i tull,
det minna reint om ein åkerrull!

5) Og hånån, stakkar, da spende ti,
n' sleit og baska og kom seg fri!
Så fauk'n utover kvist og grån
og skreik og kåva. Var stusleg sjå'n

6) 'n Hans vart liggjand' i brask og kvist
og pene bønne' det bad han visst!
For hånån reiste, og borte va'n.
"Det var nå heitaste svarte!" sa'n.

7) Men steille der som døm skjølde lag
er Hånåhoppet den dag i dag,
og derfor si døm nå au på Fron:
Det flakse fugle fra Sorperon!

8) Men steille der som døm skjølde lag
er Hånåhoppet den dag i dag,
og derfor si døm nå au på Fron:
Det flakse fugle fra Sorperon!


Pisi og fuggeln
Pisi satt og rodde seg
opp i solskinnsbakkan
fikk han sjå ein liten føggel
sitt du der du stakkar
Bu-hu, fryse du?
kom og sett deg under vingen min
skal du få varma nebbet ditt
du stakkar, du stakkar

Når det blir sommar

Når det blir sommar, og goill oppi bakkan
ska me følgjas åt oppå rabben æ og du
finn blåbær og tyttbær og moltkart og krækling
i ein liten daill åt ein gammal bæssfarkaill.

Spinn, spinn

Spinn, spinn dotter min
i morra så kjæm friaren din
jenta ho spann og tåran de rann
men aldri så kom no den friaren fram

Vil du være venen min

Vil du vera vennen min,
vil du vera vennen min,
so kjem no du te meg.
Me sko syngji vakre sanga,
me sko trøa takten te.
Inn i ringen sko me ganga,
e te deg og du te meg, du te meg.

Spjut og spjut

E gjekk me ut i lunden me børse aa me' spjut aa spjut
dær skaut e onge duvo aa sjelda brukte krut
Hei hopp faderi faderalala
E skaut dei onge duvo aa sjelda brukte krut

Nøringen

Eg ser deg, eg ser deg
men eg kan ikkje koma te deg
eg ser deg, eg ser deg
men eg kan ikkje koma te deg
Å hadde eg aore å baot'n va go, og fjortan te styre og saukjan te ro
da skulle eg koma t deg,
ja te deg, ja te deg
da skulle eg koma te deg
for eg veit no so vel ka du ve meg

Ola Tveiten

Eg heiter Ola Tveiten, og eg er ein arbeidsmann.
Eg eig ein traktor og meg sjøl og gjer så godt eg kan.
Og bjørnen ligg i sitt vinterhi, men det gjer ikkje eg,
for i heile vinter har eg vore med og rydda veg.
Vegen blei fin og bred og slett.
- Sudelida, sudelidei!
Den finaste eg har sett.
- Sudelida, sudelidei!
Nei det var ingen krøttersti.
Om ikkje han ligg der i evig tid,
så skal eg eta opp lua mi.
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tomme krus!

Og eg har vel lempa pukkstein og eg har vel lempa grus!
Og eg har vel lengta heim ein gong til kjerring og til hus.
Og eg har vel budd på brakke i vekesvis i trekk.
Og eg har vel banna om kvelden og ønska meg til mil vekk.
Og dagen var lang og han var svart.
- Sudelida, sudelidei!
Arbeidet var tungt og hardt.
- Sudelida, sudelidei!
Spør du meg, skal du få svar,
at det var arbeid for ein kar
ifrå oktober til januar.
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tomme krus!

Og snart skal vegen opnast med mange store ord,
så får vi sjå ein kakse som kan klippe av ein snor.
Og narren står og smiler - vi har sett det så ofte før -
og held sin takketale for den stolte kontraktør.
Så ropar dei alle høgt hurra!
- Sudelida, sudelidei!
Og får biletet sitt i bla'
- Sudelida, sudelidei!
Men du finn nok ikkje oss
blant alle dei fine folke i floss',
nei, du kan be dei dra til Moss!
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll om mitt tomme krus!

Og når du sit i bilen din ein skinande sommardag,
så send ein vennleg tanke til eit trufast arbeidslag,
som har jobba seg frametter vegen fleirfaldige tunge mil
forat du skal få trå på ein gasspedal og kjøre kvarhelst du vil.
Mens vi rydda vegen bit for bit.
- Sudelida, sudelidei!
Kvar meter har kosta slit.
- Sudelida, sudelidei!
Men vegen skal du ha.
Om ikkje du tykkjer han er bra;
lukt til helvete kan du dra!
- Sudelida, sudelidei!
Tra la lalala la,
fyll opp mitt tunge krus!

Danse mi dokke

Danse mi dokke med du er ong
når du blir gamal så blir du for tong
så danse mi dokke med du er ong
for når du blir gamal så blir du for tung
danse mi dokke med kopplette sokke
og sylvspente sko

Aksel Tårn

1. Han Klaves spurd ho Anna så:
bom for bøkjen
trom møkjen
triller i løkjen lyra
"Ka ska vi ha til slakt i år?"
For Aksel Tårn
Tiller i topp, skur opp lyra

2. Ho Anna svara'n Klaves så:
Den store oksen i skogen går

3. Han Klaves ladde børsa si
Fire kuler av ei mark bly

4. Han Klaves la børsa på ein kvist
det første skotet så skaut han mist

5. Han Klaves la børsa på ein bakke
skaut han den oksen midt i nakke

6. Den oksen ha så stort et fall
Hitern, Titern, Budtern skolv

7. Den oksen ha så mykkje blod
Hitradalen han halvfull stod

8. Den oksen ha så stor en hud
Ho nådd fra Hitern og til Bud

9. Den oksen ha så stor ein nekkja
ho nådd over atten kyrkjetøykkja

10. Den oksen ha så store honn
i kvart honn låg tolv tynn konn

Her e' me grannar

Her e' me grannar tre uti lag, kom lat oss te å syngja
ka ska me finna på te behag, ken tå oss ska begynna?
Han fær begynna han som e' eldst, so ska me syngja like til kvelds
Tral-la-la-la-la-la-la-la-la, tral-la-la-la-la-la-la

Liti Kjersti og Elvekongjen

1. Mo'eri tala til dotteri si:
Tili lil hugjen min
kvi rene det mjølk utor brjosto di?
Dei leikar så lett gjennom lunden

2. Det er inkje mjølk om det synast så
det er av den mjøden eg drakk i går

3. Dei tvo ting er kvo are ulik
for mjøden er brun og mjølkji er kvit

4. Det nyttar kje lenger å dylje for deg
elvekongjen heve lokka meg

5. Hev elvekongjen lokka deg
hot gåvor hev han gjevi deg?

6. Hav gav meg ein silkjeserk
den hev eg sliti med sve og verk

7. Han gav meg dei sylvspente sko
dei hev eg sliti med stor uro

8. Han gav meg ei horpe av gull
til slå når eg var sutefull

9. Slo ho på den fyrste streng
det høyrde elvekongjen i sin seng

10. Slo på den are streng
elvekongjen kledde seg fyr si seng

11. Slo ho på den tre'e streng
elvekongjen tala til en liten smådreng:

12. Du salar ut min gangar grå
så ri'e eg meg til kongjens gård

13. Elvekongjen kom seg riand i gård
liti Kjersti ute fyr honom står

14. Han klappa henne på kvite kinn:
"Kunna du kje dylje for mo'eren din?"

15. No sanker du ditt gull i skrin
for no hev eg sala ut gangeren min

16. Elvekongjen ha' seg ein gangare spak
han lyfte liti Kjersti opp på hass bak

17. Så rei dei gjennom grøne lund
der kon inkje ordet av hennar mund

18. Så rei dei seg gjennom djupe dal
liti Kjersti ho gret og elvekongjen kva

19. "Kjersti, Kjersti, still din gråt
du sko i mine gull bogjine rå"

20. Som dei kom til bergjet fram
hennar små bonn imot henne sprang

21. Sume dei leika og sume dei lo
sume strødde perlur for hennar fot

22. Elvekongjen tala til dotteri si:
"Du tappe i ei konne med vin"

23. Du tappe i ei konne med vin
tri villarkonn du kaste uti

24. Fram kom dotteri smal som ein vond
ho dansa ein dans med konna i hond

25. "Hore er du fødd ,og hore er du boren
og håre er dine jomfruklede skåren"

26. I Norge er eg fødd, og i Norgje er eg boren
I Norgje er mine jomfruklede skåren

27. Den fysste drykk ho av konna drakk
då gløymde ho bort kven henne ha skapt

28. Hore er du fødd ,og hore er du boren
og håre er dine jomfruklede skåren"

29. "I bergjet er eg fødd og i bergjet er eg båren
i bergjet er mine jomfrukleda skåren"

30. "I bergjet er eg fødd, og i bergjet vil eg døy,
i bergjet vil eg væra elvekongjens møy."

Lars Lenkelifot

1. Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Æ såg'n i går, han kjæm vel i dag, træftes oppå veia.
oppme Leirbrua, slakta grå kua
Kjære du Per, hjølp mæ du, sner,
hjølp mæ heime me ver om

2. Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Så du'n Lars Lenkelifot,
ås du'n Lars Leira?
Æ såg'n i går, han kjæm vel i dag, træftes oppå veia.
oppme Grindstølpen, sto han som kvølpen
Kjære du Per, hjølp mæ du, sner,
hjølp mæ heime me ver om

Eg tenkjer så titt på min brullupsdag

1. Eg tenkjer så titt på min brullupsdag
tra di ra di rullan dei
om den skal bli på ein uværsdag
tra di ra di rullan dei
tra di rullan dei, tra di rullan dei
tra di ra di ra di ra di rullan dei
tra di rullan dei, tra di rullan dei
tra di ra di rullan dei

2. Ka ska eg seie når presten spør
om eg har hatt nokon kjæraste før

3. Då skal eg seie som sannheten er
at eg har elsket nokon og ein hver

Hei huskom i hei

1. Hei huskom i hei, sa hallingen,
eg ruggar meg sjøl i kvellingen.
Med hamar og tong, sa moingen.
Kok velling på graut, sa sigdølingen,
Så smakar eg med, sa kryllingen.

2. Kvar var du i natt? sa jonsingen
Av og kjøpte meg ein katt, sa tentingen.
Kva ville du med den? sa jonsingen
Eg kjøpt'n for min ven, sa tentingen
Eg kjøpt'n for min ven, sa tentingen

3. Kor lever han Jo med båten sin?
Han ligg utpå havet og fiskar sild.
Og får han ikkje sild, så et han krill
Å silda var sur, sa hallingen
Å du talar som en tjuv, sa noringen

4. Flink kjerring hev eg, sa Husåsen.
To slike hev eg, sa Luråsen.
Hot vi' du ha for ei, sa Husåsen.
Ei alen med tobakk, sa Luråsen
Det va' gampe ver, sa Husåsen.

Maen han spurde

Maen han spurde nå kjerringa si;
vil du vera med å lappa buksa mi?
Nei, ikkje har eg nål
og ikkje har eg tråd
og ikkje har eg lappe te å setja på.

Maen han sa så til kjerringa si;
då reise eg til byen i onnebokså mi,
men då fant hu nål
og då fant hu tråd
og då fant hu lappe te å setja på.

Kalven dansa

Kalven dansa, rompa slång
høgt oppi liom
presten gret og klokkarn song
kom lat oss byte knivom

Klokkarn bøtte prestens brok
med nokre raude kluta
botet va lite, hølet va stort
så ein kvart vart hengas ute

Tale ved Kleng Spelemanns Grav

Det vart sagt av predikantane som preika på di grav,
at di sjel var til Svartemannen seld,
at frå helvete kom ho, og dit drog ho av,
då du sturta på fylla ein kveld.

Det vart vidare sagt at du var tru i ditt kall,
og for herren din ein nytteleg dreng.
Mange urøynde sjeler kom i freisting og fall,
da du spela burti bygdene, Kleng.

Kvar du kom med dine vølor vart det turing og dans,
folk vart ville so dei rasa og dro kniv,
mang ei gjente har du spela reint frå samling og sans,
so ho skjemde seg for resten av sitt liv.

Og dei syndane som gamlepresten basta og batt,
etter Herren heile livet å ha tent,
slapp du laus at over bygda på ei einaste natt,
da du fingra på ditt satans instrument

Difor fikk du over gravi dei fordømande ord,
som vart sagt av ein velvyrd predikant,
at det var synd du skulde kvile her i kyrkjevigd jord,
og dei fleste sa at preikaren sa sant.

Men dei dømde deg som dårer dei som lyste deg i bann,
for du åtte det som ingen av dei såg,
det var gneisten frå Gud som djupt i sjela di brann,
sjølv um slagget over logane låg.

Du skal siga gjennom brådjup av trengsel og natt,
du skal slipast imot gloande stein,
men frå pinslene i myrkret skal du lyfta deg att,
imot høgdene, frigjord og rein.

Og eingong skal du standa for Guds heilage stol,
der påny du skal få stille din streng,
og i æveleg glans ifrå den nyskapte sol,
skal du spela for Meistaren, Kleng.

Roland og Magnus kongjen

1) Seks mine jarlar heime vere, gøyme det gullet balde,
are seks på hei'ingslondo røyne dei jønni kalde!
- Rida dei ut av Franklandet med dyre dros i sadel,
blås i hornet Olivant i Ronsevoll.

2) Dei vunde opp sitt silkje segl så hågt i seglerå,
så sigler dei åt hei'ingslondo i virkevikune två.

3) Årine og ankaret toke i kvite sand:
det var Roland, konungsfrenden, tro den fysste på land.

7) Fram sotte blåmanns-fjøldi ho skygde fyre sol;
då fælte seg alle jamningane, bad Roland blåse i horn

8) Roland svara dei med vreide, stod or munnen skum:
Eg sko hogge så store hogg at det sko spørjast til doms!

9) Dei solgest utpå Ronsevollen i dagane två og trjå;
hei'ingan' fall fyr Rolandssverdet som storren for godom ljå.

11) Fram sotte blåmannsfjøldi ho skygde fyre sol,
fælte seg alle jamningane, bad Roland blåse i horn.

12) Roland svara dei med hæde, hånom rann blod og skum;
Eg sko hogge så store hogg, det sko spørjast til doms.

14) Dei slogest utpå Ronsevollen, trøytte drengjir og mode:
soli fekk ikkje skine bjart fyr røykjen av manneblodet.

15) Fram sotte blåmanns-fjøldi, ho skygde fyre sol,
reddast kvor ein jamningen bad Roland blåse i horn.

16) Han sette luren fyr blogga munne, bles han i av harde;
ljodet ber av ivi hei og fjøll, det rivna bå' gjår og jarir.

20) Det var Magnus kongjen, brest'e han i å gråte:
Hot tru felar frenden min? No høyrer eg luren låte!

21) Det var Magnus kongjen, skundar han si ferd:
daud låg roland konungs-frenden og heldt i hond sitt sverd.

22) Gangje tvei av alle ut og takje med dikkon makar,
sjå om de kan Dvergedolg av Rolandshandi taka.

23) Att'e kjem'e drengjine, seier dei i frå:
Me kunne inkje Dvergedolg av Rolandshandi få.

24) Fram gjeng Magnus kongjen med så stor'e trega:
Roland rette sverdet frå seg, som han vil kongjen det gjeva.

26) Heim kom Magnus kongjen. Settest dei alle traude.
skipet var fullt med sylv og gull, hei'ingan' dei var daude.

På Dovrefjell

På Dovrefjell i Noreg lå der kjemper uten par.
Dronning Ingeborgs brødre de alle var.
Men hvem skal føre våres runer når vi selv ei må?

Der vare så mang en kjempe bold,
for kjemper de vare alle tolv.

Den første kunn’ vende veiret med sin hand,
den andre kunne stille det rinnende vann.

Den tredje han for under vannet som en fisk,
den fjerde fattes aldri mat på disk.

Den femte han kunne gullharpa slå,
så alle de dansede som hørte derpå.

Den sjette han blåst i en forgyllande lur,
så alle de det hørte måtte grues derfor.

Den sjuande kunn’ under jorden gå,
den åttande kunne på bølgetoppen stå.

Den niande batt alle dyrene i skog,
den tiande kunn’ aldri sømnen få.

Den ellevte batt lindormen i gresset den lå,
og meget mer den kunne formå.

Den tolvte han var no så vis en mann
han visste hva som hendte i fremmede land.

Det siger eg for visst et ord,
deres lige fans ikkje på denne jord.

Det siger eg for visst og sant,
deres lige fans ikkje i Noregs land.

Villemann og Magnill

1) Villemann og hass møy så prud,
- hei fagraste lindelauvi alle,
dei leika gulltavl i hennar bur.
- Ved de rone det lyste å vinne.

2) Kvor gong gullterningen rann omkring, -
så rann det ei tår på Magnills kinn.

3) "Græte du åker ell græte du eng, -
ell græte du det at du sov i mi seng?"

4) "Græt'e du gull ell græt'e du jord, -
ell græt'e du det at du sat ved mitt bord?"

5) "Eg græt inkje åker eg græt inkje eng, -
eg græt inkje det at eg sov i di seng."

6) "Eg græt inkje gull eg græt inkje jord, -
eg græt alli det at eg sat ved ditt bord."

7) "Eg græt'e meir fyr mitt kvite hold, -
at det må kje koma i svartan mold."

8) "Eg græt'e meest fyr mitt gule hår, -
at det sko ljote rotne i Vendels å."

9) "Eg græt'e så mykje fyr Blidebru, -
der sokk til bonns mine systrar tvo."

10) "Magnill, Magnill still din gråt: -
eg sko byggje bru ivi Vendels å."

11) "Eg sko byggje brui så håg og så ny -
og setje derunde stolpar av bly."

12) "Eg sko byggje brui så sterk og så håg -
og setje derunde stolpar av stål."

13) "Og alle mine sveinar sko ride i rad -
eg vaktar deg nok for det kalde bad."

14) "Å, du må byggje om du vil unde sky: -
det kan ingjen ifrå si folloga fly!"

15) "Du må byggje av bly, du må byggje av stål: -
det kan ingjen si folloga fly ifrå!"

16) Villemann let si ferd i rekkje,
fir' og tjuge fyre og fir' og tjuge etter.

17) Då dei kom midtepå håge bru, -
då snåva hennar gangar i raude gullsko.

18) Gangaren snåva i raude gullsaum, -
og jomfruva raut åt stride straum.

19) Stolt Magnill slo opp med kvite hand: -
"Å Villemann, Villemann! hjelp medg i land!"

20) Villemann tala til smådrengjen sin: -
"Du hentar meg horpa i raude gullskrin!"

21) Fram kom horpa så vent ho let -
alt sat Villemann, sårt han gret.

22) Villemann gjeng'e for straumen å stå, -
meistarleg kunne han gullharpa slå.

23) Han leika med lenpe, han leika med list: -
fuglen dåna på ville kvist.

24) Han leika med lempe han leika med gry: -
det gjallar i berg og det rungar i sky.

25) Villemann leika så lang ein leik: -
då rivna borkjen av or og eik.

26) Han leika av topp, han leika av tre, -
han leika honni av kvike fe.

27) Han leika med vreide og leika med harm, -
han leika Magnill av nykkjens arm.

28) "Der hev du den eine, der hev du dei tvo, -
lat meg no hava mitt vatn i ro."

29) "Velkomi den fysste, velkomne dei tvo! -
men alli sko du hava ditt vatn i ro! "

30) Villemann leika og horpa skein, -
nykkjen han sprakk i hardan stein.

31) Dei fysste ordi som Magnill tala:
"Sæl er den mo'er slik son må hava!"

32) "Sæl er den mo'er slik son'e å, -
endå sælar den honom må få!"

Jentane villa gifta seg

Jentane villa gifta seg
gluntane vi'kkje ha dei
gluntane snudde ryggen til
jentane stod og ba dei

Gluntane villa gifta seg
jentane vi'kkje ha dei
jentane snudde ryggen til
gluntane stod og ba dei

Småveikjen dansa nakjen

Småveikjen dansa nakjen
rundt om en hau, rundt om en hau
etter kom små gutan lei så drakjen
spør kor dæm smau, kor dæm smau

Smågutan dansa nakjen
rundt om en hau, rundt om en hau
etter kom små veikjan lei så drakjen
spør kor dæm smau, kor dæm smau

Den gjerrige mannen

1)kjenne en mann, han e gjerrig må du tru
trilleri, tralleri, trilleri orei
ja, så gjerrig og grådig at det e ei gru
trilleri, tralleri orei

2)r når han ska sett sæ dræg han buksebaken ned
for å spare på buksa, dokk skjønna vel det?

3)n har ikkje råd til å ete til dels
Han sett magen inte ovna varme middagen til kvelds

4) når han ska slakte den grisen han har
så kan han ikkje skyt den for på kruttet må han spar

5) tar han en kniv som e rustat og fæl
kila grisen på skinka så han skratta sæ ihjæl.

Ole Morske